Recenzje Płyt

To wszystko jest prawda! Tak, to wszystko okazało się być prawdą. To znaczy myślę, że tak faktycznie może być. Na płycie Propejn jest jeden utwór, który potrafi poruszyć zarówno myślenie jak i wrażliwość. VNM ma rację. Nazywa się Zapiekanki. Generalnie chodzi o to, że każdy człowiek ma takie swoje miejsce, do którego jest przywiązany i powraca. Wszystko może się zmienić, ale miejsce pozostaje bez zmian, jest jak kamień milowy, wszystko się kręci, staje na głowie, przemija, a ty zawsze będziesz tu wracał. Dla VNMa takim miejscem jest budka z zapiekankami.

Kiedy był biedny, kiedy przeżywał swoją pierwszą miłość i już później, kiedy życie diametralnie się zmieniło. On, w swoim życiu nigdy już nie będzie w tym samym miejscu, ale zapiekanki zawsze tu będą. To takie uniwersalne. Na płycie Propejn znajdziemy wiele dobrych tekstów. Jakie są wasze ulubione?

Nie wiem czy można jednym słowem określić płytę Ezoteryka Quebonafide, jeżeli tak, chyba najbardziej odpowiednia będzie dla niej metka „tajemna”. Płyta nie tylko opowiada swoją okładką, oprawą graficzną i tytułem o jakiś zakazanych, tajemniczych obrzędach i rytuałach. Nie. Chodzi mi również o treść poszczególnych kawałków. Jeśli o ten obszar chodzi, Ezoteryka Quebonafide, jest nawet enigmatyczna. Jedno tylko niepokoi – to, że chyba nikt z moich znajomych nie doszukał się ogólnego przesłania, czy sensu. Może tak włąsnie miało być? Nie wiem.

Nie wiem co oznaczają wszystkie te treści, hasztagi, wyrwane metafory w zestawieniu z realnymi zdaniami i opowiadaniami. Czy to Quebo jest tak zagmatwany, że płytę zrozumieją tylko nieliczni, czy może jest tak grafoliryczny, że płyty po prostu nie da się zrozumieć? Chodzi tutaj oczywiście o celowość lub bezcelowość zabiegu. W pierwszym wypadku świadczyć będzie o geniuszu twórcy, w drugim o chorobie jego wyobraźni. Jestem ciekawa, co wy myślicie na ten temat, słuchając po raz trzeci, czwarty lub szósty albumu. Powiem szczerze, że w niektórych miejscach można się zdziwić, a w niektórych popaść w obłęd. Jedno wiem na pewno – jeżeli odbiór wywołuje takie dwuznaczności, świadczy to przede wszystkim o tym, że płyta jest ciekawa i warta pochylenia się oraz głębszego odsłuchu.

Chłopaki z Rasmentalism „Wyszli coś zjeść” i pewnie zaraz wrócą. Zostawili nam do odsłuchu płytę.

Bardzo słoneczną, przepełnioną dobrym humorem, funkiem, radością i życiem. Dawno nie słyszeliśmy czegoś równie pozytywnego. Na płytce mamy 14 kawałków o bardzo wakacyjnych tytułach: Budzi na 13:00, Wyjdziesz na dwór? Ryzyko wróg najgorszy, Nie jest tak, Mur przy wolnym, Na horyzoncie, System Interwałów, Nocny, Film o nikim, nie jestem raperem, Dna butelek, on nie ja, świat zwariował w 29 lat.

Do tego stylówka na opakowaniu – bus z jedzonkiem, hamburger, ketchup i pies z kokardą. Robi się coraz chłodniej, wiatr coraz mocniejszy, deszcze padają, a tu słońce i letnie tematyczne brzmienia, właśnie dlatego mam w odtwarzaczu płytkę „Wyszli coś zjeść”.

Mam dla niej dużo pozytywnej energii, a jednak mimo wszystko wolę poprzednią płytę chłopaków, czyli za młodzi na Heroda. Jak zwykle większość rozbija się o bity, a te oni mają, oj mają.. super brzmienie, bujanka w bioderkach, rączka się buja.

Dlaczego lubię Rasmentalism „Wyszli coś zjeść”? Jeszcze ze względu na jeden aspekt – wspaniałych gości, których można posłuchać na płycie. A zagościli na niej: Quebonafidy znany z płyty Ezoteryka, dalej, możemy posłuchać Sokoła, Tomsona, Dwa słway i Sarius. Jednym słowem: miodzio! Albo lody na patyku.

Serdecznie polecam!